Πριν από μερικές μέρες καθώς σκάλιζα τις μικρές εσωτερικές τσέπες του πορτοφολιού, βρήκα «θαμμένο» ένα απόκομμα εφημερίδας από αυτές που μοιράζουν στα λεωφορεία τις Θεσσαλονίκης. Λόγο των ημερών που περνάμε ως χώρα, αξίζει να μοιραστώ τα γραφόμενά του.

Δεν χρειαζόμαστε φόρους! Χρειαζόμαστε μέτρα τα οποία να μπορούν να τονώσουν και να ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς κυκλοφορίας του χρήματος. Σκεφτείτε το εξής παράδειγμα:

Σ’ένα χωριό που ζει από τον τουρισμό, τα πάντα έχουν νεκρωθεί λόγω της κρίσης. Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται από τον άλλο. Ο καιρός περνά μέσα σ’αυτή τη βαριά ατμόσφαιρα ώσπου ύστερα από έναν μήνα που όλοι βαράνε μύγες, έρχεται επιτέλους κάποιος τουρίστας και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και την έκπτωση κι εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 ευρώ. Πριν ακόμα ανεβεί στο δωμάτιό του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στον χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 ευρώ. Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας. Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και σπεύδει στον έμπορο ζωοτροφών που του χρωστάει για μερικά σακιά φύραμα. Εκείνος με τη σειρά του δίνει τα 100 ευρώ στον ξενοδόχο για τις βάρδιες που χρησιμοποίησε με πίστωση τα δωμάτιά του για να φιλοξενήσει κάποιους συγγενείς που τον είχαν επισκεφτεί στο χωριό. Μόλις ο έμπορος άφησε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, κατεβαίνει τελικά ο τουρίστας από το δωμάτιό του και λέει στον ξενοδόχο ότι τελικά άλλαξε γνώμη και θα φύγει απ’το χωριό. Ο ξενοδόχος του δίνει πίσω τα 100 ευρώ που πήρε από τον έμπορο αφού έκαναν το γύρο του χωριού.

Αυτό είναι ο σουρεαλισμός στην οικονομία. Τελικά δεν υπήρξε καθόλου εισόδημα στο χωριό, τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη του χωριού ξεπληρώθηκαν! Μήπως κάπως έτσι μπορούσαμε να βγούμε από την κρίση;